Na Chelangat Caren,
Tunasimama hapa, kati ya vitabu na ndoto,
Miguu yetu ardhini, macho yetu juu angani,
Kila ukumbi ni uwanja wa vita na ushindi,
Kila usiku mweupe ni shahidi wa jitihada zetu.
Sisi ni wimbo wa matumaini yasiyochoka,
Tukiimba kwa sauti ya HELB, na majibizano ya CAT,
Tukipambana na usingizi ili tuibe dakika za maarifa,
Kwa sababu tunajua: maarifa ndiyo ufunguo wa milango iliyofungwa.
Hapa chuoni hatujifunzi hesabu peke yake,
Tunajifunza uvumilivu wakati rafiki anapoondoka ghafla,
Tunajifunza ujasiri wakati wazo letu linapotukanwa darasani,
Na tunajifunza upendo wakati mgonjwa anapopata jani la sala kutoka kwa mgeni.
Usidhani machozi ya usiku wa mtihani ni udhaifu,
Hayo ni mchanga unaochonga jiwe liitwalo “mimi mpya.”
Siku moja tutasimulia hadithi hizi kwa kicheko,
Na kusema: “Tulikuwa hapo, tulichoka, lakini hatukuvunjika.”
Kwa hivyo mwanafunzi mwenzangu, shika kalamu yako,
Chora ndoto yako kwenye ukurasa wa maisha haya.
Kwa sababu kesho tunayoitafuta haiko mbali,
Inaanzia hapa—katika sakafu hii ya chuo, katika moyo huu usiokata tamaa.
Na siku itakapoingia historia, wataniuliza:
“Ulikuwa wapi wakati ulimwengu ulipobadilika?”
Nitasimama mnyoofu niseme:
“Nilikuwapo. Nilikuwapo nikijenga kesho yangu hapa chuoni.”